Mój profil
Zaktywowani
Drużyny
Dyscypliny
SportStrefy
Singiel vs Singielka
Trenerzy
Talenty/Sponsoring
Sporty Górskie
Wspinaczka
Opis dyscypliny

Wspinaczka to najogólniej przemieszczanie się w terenie na tyle stromym, że wymaga on co najmniej użycia rąk do utrzymania równowagi.

 

Teren działania:

Wspinacze najczęściej wspinają się na kamienie, skałki, czy góry zbudowane z różnego rodzaju skały: piaskowca, zlepieńca, wapienia, łupka czy granitu.

Alternatywą dla naturalnych form skalnych są sztuczne obiekty wspinaczkowe, służące jako miejsce treningu, a także – coraz częściej – areny zawodów. Z braku takich miejsc, zainteresowanie wspinaczy wzbudzają również murki, ściany budynków, pomniki, mosty – ten rodzaj wspinania znany jest jako urban climbing lub buildering.

Ze względu na kąt nachylenia (nastromienie), teren wspinaczkowy może być połogi, pionowy, przewieszony, a nawet stanowić sufit, (przez wspinaczy określany mianem dachu).

Trudności pokonywanego terenu opisuje się skalą trudności, a przebieg drogi wspinaczkowej za pomocą opisu drogi (tzw. topo).

Najczęściej wspinaczka odbywa się w górę, przemieszczanie się w poziomie nazywamy trawersowaniem.

Rodzaje wspinaczki:

Działalność wspinaczkową można uprawiać w bardzo zróżnicowany sposób w zależności od terenu, pory roku i własnych preferencji.

Najbardziej podstawowym jest podział na:

  • wspinaczkę klasyczną (możliwe są różne style) – do przemieszczania używa się wyłącznie rąk i nóg; sprzęt wykorzystywany jest tylko w sposób bierny – do asekuracji;

  • wspinaczkę techniką sztucznych ułatwień (zwana też hakówką lub wspinaczką hakową) – wspinanie z czynnym wykorzystaniem sprzętu do przemieszczania się. Dopuszcza się zawisanie na linie i założonych punktach asekuracyjnych, wykorzystanie ich jako stopnie i chwyty, zawieszanie na nich specjalnych ławeczek, czyli małych drabinek z kilkoma szczebelkami, po których wspinacz wchodzi wyżej i osadza kolejne punkty asekuracyjne.

Rodzaje wspinania w zależności od terenu działania:

  • wspinanie na sztucznych obiektach,

    • buildering (urban-climbing) – wspinanie się na budynki, mosty itp.

  • bouldering – wspinaczka bez asekuracji na niewysokich skałkach (slangowo buldering, baldering),

  • wspinaczka skałkowa,

  • wspinaczka piaskowcowa

  • wspinaczka skalna,

  • wspinaczka górska,

    • taternictwo (letnie i zimowe),

    • alpinizm – w górach lodowcowych,

  • wspinaczka lodowa,

  • wspinaczka mikstowa – styl wspinaczkowy wymagający wykorzystania technik zarówno skalnych jak i lodowych; wykorzystywany na przykład w Alpach

    • drytooling (drajtuling),

  • wspinaczka wielkościanowa (bigwall),

  • wspinaczka wysokościowa (himalaizm).

Jeśli chodzi o liczba osób biorących udział w danym przedsięwzięciu, to wspinacze najczęściej prowadzą działalność w zespole dwuosobowym, czasami w trójkę. Na szczególną uwagę zasługuje wspinaczka samotna (zwana także solową), jako że wymaga ona posiadania specyficznych predyspozycji psychicznych oraz dużych umiejętności technicznych.

Biorąc pod uwagę asekurację, dzielimy wspinanie na:

  • bez asekuracji (zwane potocznie żywcowaniem),

  • z dolną asekuracją,

    • z własną asekuracją – wspinanie tradycyjne,

    • z wykorzystaniem stałych punktów przelotowych, takich jak spity, czy ringi) – wspinanie sportowe,

  • z górną asekuracją,

    • na drugiego,

    • na wędkę.

Z uwagi na szczególnie trudne warunki, wyróżniamy:

  • wspinaczkę zimową,

  • wspinaczkę nocną.

 

Styl

Styl pokonania drogi jest szczególnie istotny we wspinaczce skalnej, sportowej i tradycyjnej. O ile w wypadku wspinaczki tradycyjnej wszystkie poniższe wypunktowane style pokonywane są z własnoręcznym osadzeniem wszystkich punktów asekuracyjnych, o tyle w wypadku wspinaczki sportowej wspinacz zwykle korzysta z istniejącej asekuracji a nawet prosi np. partnera o zawieszenie ekspresów, co umożliwia rzekomo utrzymanie klasy przejścia w stylu OS. Warto jednak porównać te dwa style: przejście drogi bez jej uprzedniej znajomości zakładając własnoręcznie wszystkie punktu asekuracyjne i przejście drogi bez jej uprzedniej znajomości ale z zamocowanymi wszystkimi ekspresami, tak aby nie zajmować się kwestia asekuracji. Jak widać kwestia klasy przejścia jest bezdyskusyjna. Widać także, że sama informacja o trudności sportowej drogi nie wystarcza do oceny klasy przejścia. Ważne aby pamiętać, że istnieje potężna presja psychiczna aby uwypuklać wartość uprawianego stylu wspinania i deprecjonować inne style. Tym samym gdyby na świecie istniała jedynie wspinaczka sportowa (co nie jest oczywiście prawdą) sytuacja miałaby się tak: informacja o stylu, w jakim została pokonana droga, jest, obok wyceny jej trudności, najważniejszym kryterium dla oceny wartości przejścia. Dlaczego? O tym dalej.

Wyróżnia się następujące style pokonania drogi:

  • OS (on sight, onsight, "od strzału") – najwyżej ceniony, najbardziej podziwiany, szczególnie w przypadku trudnych dróg. Polega on na przejściu drogi z asekuracją dolną, ale bez ŻADNEGO wcześniejszego zapoznania się z jej przebiegiem (poza obejrzeniem przed startem), bez oglądania przejścia przez innego wspinacza i bez podpowiedzi. Każde odpadnięcie powoduje, że droga ta może być pokonana maksymalnie stylem RP

  • Flash – praktycznie to, co OS, z tym, że dopuszcza się podpowiedzi i oglądanie przejścia przez innego wspinacza

  • RP (redpoint, rotpunkt) – styl lansowany przez Francuzów, dopuszcza dowolną liczbę wcześniejszych przejść w dowolnym stylu, jednak RP zdobywa się prowadząc drogę z dolną asekuracją i bez żadnego obciążania liny czy odpadnięć. W takich przypadkach wspinacz musi zjechać do startu, a lina musi być wyjęta ze wszystkich przelotów i zabawa zaczyna się od zera

  • RK (rotkreis) – styl niższy od RP, dopuszcza odpadnięcie, jednak wspinacz musi być opuszczony do startu, ale lina pozostaje w przelotach – wspinacz do ostatniej zrobionej "wpinki" wspina się "na wędkę". Nazwa wzięła się z dawnego zwyczaju oznaczania na skale już pokonanych dróg – czerwonym krzyżykiem. Na drogach pokonanych później bez odpadnięć zamalowywano krzyżyk kropką – stąd RP.

  • AF (all free) – nie uznawany za wartościowy, robiony z asekuracją dolną, ale dopuszcza odpadnięcia i odpoczynek w zwisie, a następnie kontynuację wspinaczki z miejsca odpoczynku. Idealny do patentowania drogi przed przejściem RP

  • TR (top rope) – tzw. wędka – lina zawieszona jest na topie drogi, wspinacz jest asekurowany "na krótko" i w razie odpadnięcia od razu zawisa na linie. Styl najbezpieczniejszy, ale bez żadnego znaczenia sportowego (aczkolwiek kiedyś uznawano przejścia TR)

  • SOLO ("na żywca") – jest to bardziej sposób asekuracji (a właściwie jej brak) niż styl. Przejścia SOLO wymagają ogromnych umiejętności i bardzo silnej psychiki. Przez niektórych uważane za nieuzasadnione igranie ze śmiercią, a dla innych (np. dla Dana Osmana) były nieodłącznym elementem wspinaczki. Niewątpliwie trudna droga pokonana SOLO OS wzbudzi podziw każdego łojanta.

źródło - Wikipedia Wikipedia:Wspinaczka (autorzy na licencji GNU FDL)

Zaktywowani w dyscyplinie
Drużyny w dyscyplinie
Video Wspinaczka
Film dodał(a): Admin
Dodaj do ulubionychKomentuj 0
Foto Wspinaczka
Brak dodanych zdjęć w tej dyscyplinie.
Wynajem sali gimnastycznej bezpośrednio od właścicieli, bez prowizji sala gimnastyczna z przynależnymi pomieszczeniami. sala ładna, wysoka z parkietem, drabinkami, (...)
Poszukuję osoby do gry w squasha lub tenisa stołowego. Mój poziom jest średni - potrzebuje ruchu...
Szukam ludzi do grania w siatkówke, poziom średniozaawansowany (4fun), na terenie śląska, im bliżej Gliwic tym lepiej. Jakby co dać znać na priv.
SportProdukt
Ostatnio zalogowani
img
Rzeszów
img
Wrocław
img
Warszawa
img
Wrocław
img
Wrocław
img
Katowice
Nowi Zaktywowani
img
Warszawa
img
Wrocław
img
Rzeszów
img
Wrocław
img
Tychy
img
Wrocław
O portalu  •  Pomoc  •  Regulamin  •  Polityka prywatności  •  Reklama  •  Zorganizuj konkurs  •  Kontakt
2011 Copyright by Zaktywowani.pl
Wszelkie prawa zastrzeżone